Punkt oparcia

Własne „Ja” jako obiekt postawy, jest punktem oparcia dla innych postaw, a jego zakres może podlegać nieustannym zmianom. Engel (1959) zrelacjonował badania wykazujące, że nawet w okresie dorastania, postawy większości młodych ludzi wobec własnego „Ja” są względnie stabilne. Jest to zależne od tego, jak inni reagują na ich zachowanie, bowiem dalsze zachowania i nastawienia podlegają oddziaływaniu postaw, jakich nabywają wobec siebie. Interakcja – jak wskazuje sama nazwa – jest ruchem dwukierunkowym i w tym trybie właśnie postawy wobec własnego „Ja” wykształcają się i na koniec przybierają względnie stabilną postać. Podobnie jak każda inna forma powiązań między postawami, związek innych postaw z własnym „Ja” jest wielostopniowy. Pewne postawy są ściślej zespolone z „wewnętrzną osią” wyobrażenia o samym sobie. Na określenie ograniczonego elementu własnego „Ja”, który jest wartością zasługującą na ochronę i uwypuklenie, stosuje się często termin ego (nazywany postawą obejmującą Ego). Zazwyczaj są to postawy ukształtowane głównie przez potrzeby obrony Ego. Postawy obejmujące własne Ego mogą wykazywać skrajną odporność na zmiany.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji ze świata mediów i polityki. Postaram się umieszczać tutaj aktualne wpisy. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

© Wszelkie prawa zastrzeżone